Stoppen met sporten

Ik hou mezelf vaak voor dat het niet zo’n groot probleem is. Toch heb ik al meerdere stoppogingen gedaan. Ik doe het al zo lang ik me kan herinneren. Het was ook zo logisch en normaal om er mee te beginnen. Maar wat wil je ook met twee sportende ouders. Als ik eerlijk ben weet ik ook wel wat het met mijn lichaam doet. Elke keer voel ik me heel moe. Op sommige dagen is het zelfs zo erg dat ik mijn armen niet boven mijn hoofd krijg. Ik heb dan ook problemen met de eenvoudigste dagelijkse activiteiten zoals traplopen. Dan zeg ik telkens tegen mezelf: “het is tijd om te stoppen” en elke keer betrap ik mezelf er weer op dat ik toch weer begin. Eén of twee dagen zonder lukt nog wel, de dagen daarna ben ik een ramp. Onrustig, chagrijnig en constant op zoek naar nieuwe prikkels.

De dokter zegt dat het een kwestie is van wennen. Dat als ik de kracht heb om door te zetten dat de onrust over gaat en dat het op een gegeven moment wel lukt om te blijven zitten op de bank. Er zijn meerdere manieren om te stoppen. Ik heb ze allemaal geprobeerd. Rustig afbouwen of in een keer. Ik heb verschillende placebo’s geprobeerd zoals knijpballetjes en zelfs electroden. Niks had een blijvend resultaat en voor ik het wist zat ik weer in mijn oude gewoonte. Dan betrapt ik me er ineens op dat ik toch weer de fiets had gepakt, zo begint het meestal, of dat ik alweer zwaar aan het tillen ben. Eerst ogenschijnlijk onschuldig met de kinderen zwaaien, maar al snel zit ik dan weer op de Spinningfiets of sta ik met gewichten in mijn handen. Dan gaat het hard, want als je dan één keer hebt gedaan is het zo makkelijk om het nog een keer te doen.

Het is allemaal chemisch zeggen ze. Een stofje in je hoofd dat zorgt voor een fijn gevoel. Dat je beloningscentra in de hersenen activeert. Zo kom je al snel in een spiraal terecht. Bepaalde omgevingsfactoren spelen ook een grote rol: plaats, tijd of zelfs de kleding die je draagt. Telkens wordt er een verwachting geschept. Mijn hersenen verwachten op bepaalde momenten van de dag of bij het zien van trainingsmateriaal dat die beloning komt; ‘s ochtends na het ontbijt, als ik mijn sportshirt zie liggen in de kast of soms alleen al bij een bepaalde geur. Elke keer verwachten mijn hersenen weer die prikkel. Een bijkomend nadeel is dat die prikkel steeds sterker moet zijn voor hetzelfde effect. Steeds wordt ik verleid om harder te fietsen, meer gewicht te pakken of langer te lopen. Ik weet ook wel dat dit de biologie van mijn hersenen zijn, dat het evolutionair is voorgeprogrammeerd en dat iedereen die systemen in zijn of haar hersenen heeft, maar ik zal toch op zoek moeten gaan naar een gezondere manier van belonen. Iets dat ik ook vol kan houden tot ik tachtig ben. Ik ga stoppen. Dat gaat me lukken. Maar eerst nog een uurtje Pilates.

Laat hieronder gerust je eigen ervaring of vragen achter

Wil je ook weten hoe je jouw gedachtepatronen kunt omdenken en omdraaien? Maak dan een afspraak met een Personal Trainer en kijk voor meer info op www.extra-active.nl/personaltraining