Doorgaan naar hoofdcontent

papa gaat weer werken

papa gaat weer werken

De olympische spelen zijn in volle gang. Wat gaat het goed met de nederlandse sporters. Ik kijk, zoals de rest van Nederland vanaf de bank mee. Ik kijk met mijn zoontje Sil. Hij is drie jaar en heerlijk onbevangen. En net als elke peuter ziet hij de wereld vanuit zijn eigen lens. Als trainer ga ik natuurlijk vaak sporten als ik naar mijn werk ga. Als Sil bij mij op het werk komt ziet hij mensen sporten. Dus logischerwijs noemt hij sporten werken. Als ik mijn hardloopschoenen aan doe vraagt hij of ik ga sporten. En nu de olympische spelen op televisie is gaat hij naar werken kijken. “Ja papa, er is weer werken!” We kijken Snowboard Slope Style. De ene salto na de ander wordt gemaakt. Ik zeg: "Kijk ze gaan over de kop." Verbaast kijkt Sil naar het scherm: "Maar dat kan toch niet?"
Met de Shorttrack finale op de achtergrond schijf ik dit stukje. Ik bedenk me dat ik, net als de meeste mensen, niks met de topsport heeft. Ik ben een breedtesporter. Voor mij is sport een middel tot, en geen doel op zich. Dat is logisch ik train mensen niet om topprestaties te behalen. Wel om het maximale uit zichzelf te halen. Dat maakt de olympische spelen tot een mooi evenement. Eens in de twee jaar worden we allemaal gemotiveerd om iets extra’s te doen. We zien onze sporthelden het onderste uit de kan halen om te geven wat ze kunnen. En dat kunnen wij ook. Je prestatie maakt niet uit, je inzet wel.
Ik vind het heerlijk om de spelen mee te nemen in mijn lessen. Als je bij me in de Spinning les zit herken je de lessen van onze schaatsers. Iedereen heeft de kreten gehoord als “vlakke rondes rijden” en “niet alles in de eerste ronde weggeven.” Hierdoor hoef ik je niet uit te leggen wat het is om een duurprestatie te leveren. We kennen die woorden, we hebben allemaal gezien hoe het gaat. Topsport verbindt ons, zodat die trainer in je Spinningzaal zijn werk beter kan doen.
En zo zien we Suzanne Schulting goud winnen. Ik hoop dat het weer vele jongens en meisjes inspireert om de schaatsen onder te binden. Ik hoop dat het hun ouders inspireert om door te gaan met hun training. Ik hoop dat we nog vele gouden medailles binnenhalen.
En of mijn zoontje later gaat werken of gaat sporten. Ik hoop dat deze spelen mijn zoontje de mogelijkheden laat zien. Dat hij een groter besef heeft van de mogelijkheden die mensen hebben en dat hij ook alles eruit weet te halen wat er in hem zit. Niet om topprestaties te leveren, maar wel om veel plezier te hebben in zijn leven.
En nu wordt er ijs voorspeld, dus tijd voor actie.
Qigong in een bevroren park

Wat doen de spelen met jouw? Laat een berichtje hieronder achter.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Hoever kun je komen in een uur

Hoe ver kun je komen in een uur? Gisteravond in de pauze van de EHBO en reanimatiecursus ging het gesprek al snel over afvallen en welk dieet goed werkt. Ik was de enige man in de groep als je je afvraagt waarom er over afvallen wordt gepraat. Ik vind het leuk om dit soort gesprekken te horen als ze niet weten dat ik een Personal Trainer ben. Wel koolhydraten of geen koolhydraten? Hoeveel effect heeft je huidige dieet? “Frikandellen zijn ook koolhydraatarm” er gaan heel veel goede ideeën over tafel. Als het gaat over genoeg bewegen kan ik het toch niet laten om te melden dat ik Personal Trainer ben. Een van de meiden vond dat ze daar geen tijd voor heeft. Waar ze wel tijd voor heeft is elke avond met Netflix aan een half uur op de hometrainer te zitten. Een gewoonte die ik alleen maar kan toejuichen. Het was een korte uitwisseling, maar het heeft me wel aan het denken gezet. Ik heb ook niet zoveel tijd. Tijd of Prioriteit hoor ik je dan denken. En ja het is bij mij een kwestie van p...

Hoe zwaar mag het zijn?

Hoe zwaar mag het zijn? Nog een kleine maand en dan loop ik voor het eerst de halve marathon. Ik ben allang blij dat ik in mijn enthousiasme aan het begin van het jaar niet zei dat ik voor een hele marathon zal gaan. En natuurlijk moet er nog iets overblijven voor volgend jaar. Ben ik er klaar voor? Ja en nee. Heb ik genoeg getraind? Zeker niet. Ben ik fit genoeg? Ligt er aan. Mijn conditie is goed genoeg dat was het aan het begin van het jaar al. Twee uur sporten op een gemiddelde intensiteit kan ik aan. Waar ik me nog zorgen om maak is een heupblessure die vaak opspeelt. Mijn voorbereidingen bestaan vooral uit het wegwerken van die blessure. Ik hoop dat dat genoeg blijkt te zijn. Een valkuil waar ik zelf in ben getrapt met hardlopen is de opbouw van duur en vooral intensiteit. Te snel en te lang willen lopen. Ik zie het vaak gebeuren en begeleid regelmatig mensen in het vinden van het juiste ritme. Ik heb zo vaak een schema gemaakt waarbij ik zeg “rustig opbouwen”. En toch trap ...